فناوری اطلاعات و تحول در الگوهای نظارت و کنترل آموزشی در مدارس

تحول های گسترده در عرصه آموزش و مدیریت مدرسه ای، ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی نظارت و کنترل آموزشی را به طور جدی مطرح ساخته است، زیرا شیوه های مبتنی بر بازرسی های مقطعی و کنترل های سلسله مراتبی، پاسخگوی پیچیدگی های محیط های آموزشی پویا و چندبعدی نیستند. در این میان، فناوری اطلاعات به عنوان عاملی اثرگذار، زمینه تغییر نگرش از نظارت محدود و متمرکز به نظارت هوشمند، فرایندی و مشارکتی را فراهم آورده است. اهمیت پرداختن به این موضوع از آن جا ناشی می شود که نظارت آموزشی نه تنها ابزاری برای کنترل عملکرد، بلکه سازوکاری برای هدایت، پشتیبانی و بهبود مستمر فرایند یاددهی و یادگیری به شمار می رود. بهره گیری از فناوری اطلاعات می تواند با فراهم سازی دسترسی به داده های به هنگام، ثبت و تحلیل منظم فعالیت ها و تسهیل ارتباط میان مدیران، معلمان و نهادهای نظارتی، شفافیت و پاسخ گویی را در نظام مدرسه ای تقویت کند. با این حال، چنانچه این فناوری ها بدون توجه به ملاحظات تربیتی، اخلاقی و انسانی به کار گرفته شوند، ممکن است به افزایش کنترل صوری، تضعیف اعتماد حرفه ای معلمان و غلبه رویکردهای کمی بر کیفیت آموزشی منجر شوند. از سوی دیگر، مدارس با چالش هایی همچون حفظ تعادل میان نظارت موثر و استقلال حرفه ای، صیانت از کرامت انسانی و جلوگیری از تبدیل فناوری به ابزار فشار اداری مواجه اند. مسئله اساسی در این زمینه آن است که فناوری اطلاعات چگونه می تواند الگوهای نظارت و کنترل آموزشی را به سوی رویکردهایی حمایتی، توسعه گرا و مبتنی بر بهبود کیفیت سوق دهد. بررسی توصیفی این موضوع، ضرورتی انکارناپذیر دارد، زیرا می تواند چارچوبی مفهومی برای بهره برداری آگاهانه از فناوری اطلاعات در راستای ارتقای نظارت آموزشی و تحقق اهداف تربیتی مدارس فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

فناوری اطلاعات ، نظارت آموزشی ، کنترل مدرسه ای ، مدیریت آموزشی ، بهبود کیفیت