ادغام نظریه و عمل: راهنمایی برای تلفیق یادگیری هیجانی در فرآیند تدریس روزمره

دغام نظریه و عمل در فرایند تدریس روزمره با هدف تلفیق موثر یادگیری هیجانی، گامی بنیادین در بازنگری چرخه آموزشی است که از یکسو به تبیین و فهم عمیق از هیجان های دانش آموزان و از سوی دیگر به کاربست عملی این فهم در طراحی تجربه یادگیری منجر می شود. این رویکرد با تاکید بر رابطه نزدیک میان آگاهی عاطفی و کارایی شناختی، به معلمانی اجازه می دهد تا با تنظیم فضای کلاس، ایجاد فرصت های تعامل همدلانه و بازخوردهای هم سو با وضعیت هیجانی فراگیران، هدف های آموزشی را به شکل قابل دسترس و معنی دار برای هر دانش آموز همسو سازند. در این چارچوب، بیان مساله بر چالش های کم بودن یا کم دسترس بودن راهبردهای عملی برای پیاده سازی نظریه ها در جریان تدریس روزمره متمرکز است و پرسش اصلی این است که چگونه می توان از طریق طراحی فعال فعالیت های آموزشی، تنظیم واکنش های هیجانی در کلاس و استفاده از ارزیابی های فرایندی، یادگیری را به سطحی برسانیم که هم تقویت انگیزه و اعتمادبه نفس را به همراه داشته باشد و هم پاسخگوی تفاوت های فردی باشد. این مقاله به بررسی ملاحظات اخلاقی، فرهنگی و سازمانی مرتبط با ادغام یادگیری هیجانی در رویکردهای تدریس می پردازد و بر اهمیت ایجاد تعادلی پایدار میان حمایت آموزشی و استقلال دانش آموزی، شفافیت در شیوه های بازخورد و حفظ حریم خصوصی تاکید می کند. پاسخ کلیدی این پژوهش آن است که با استفاده از رویکردهای طراحی شده بر پایه نظریه های عاطفی-هیجانی، می توان محیط یادگیری را به فضایی تبدیل کرد که در آن هیجان ها به محرک های هدایت کننده یادگیری تبدیل شوند، مشارکت افزایش یابد و تجربه آموزشی عمیق تر و پایدارتر گردد. در نهایت، ضرورت پیوستگی بین آموزش رسمی، سیاست های مدرسه ای و ارزش های آموزشی برای ایجاد تبدیلی ماندگار و فراگیر در کلاس های روزمره برجسته می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، تدریس روزمره ، ادغام نظریه و عمل ، بازخورد آموزشی ، فضای کلاس