تحلیل نقش میانجی یادگیری هیجانی در ارتباط بین سبک های تدریس و پیامدهای تحصیلی

در مواجهه با تنوع سبک های تدریس و گوناگونی پیامدهای تحصیلی، ضرورت فهم عمیق از چگونگی نقش میانجی یادگیری هیجانی بیش از پیش احساس می شود؛ به ویژه آنکه رفتارهای آموزشی که به بهبود فرآیند یادگیری منجر می شوند باید با تنظیمات عاطفی دانش آموزان همسو باشند تا بتوانند اثرات مطلوب بر انگیزه، توجه و مشارکت را تقویت کنند. یادگیری هیجانی به عنوان فرایندی است که در آن فراگیران با درک، تنظیم و استفاده موثر از هیجان های خود و دیگران، می توانند بهتر با چالش های کلاس، فشارهای آموزشی و بازخوردهای مدرسه ای کنار بیایند و از این طریق به سطوح بالاتری از کارایی تحصیلی دست یابند. از این منظر سبک های تدریس که بر تعامل، بازخورد سازنده و ایجاد فضای امن آموزشی تکیه دارند، می توانند به صورت مستقیم بر تجربه های عاطفی دانش آموزان تاثیر بگذارند و در نتیجه از طریق مهارت های یادگیری هیجانی، رابطه ای پویا با فرایندهای شناختی برقرار کنند. بیان مسئله در این مقاله به دنبال پاسخ به این سوال است که چگونه می توان از طریق تقویت و به کارگیری استراتژی های تدریس که به تنظیم هیجان و تقویت آگاهی هیجانی منجر می شوند، اثر سبک های تدریس را بر پیامدهای تحصیلی بهبود داد و آیا یادگیری هیجانی می تواند به عنوان یک میانجی موثر در توضیح این ارتباط عمل کند. همچنین، تحقیق به بررسی این چالش ها می پردازد که چگونه می توان با رویکردی چندبعدی و با توجه به تفاوت های فردی در سطح هیجان، استراتژی های آموزشی را طراحی و به کار گرفت تا بهبودهای پایدار در انگیزه، تعهد و نتایج تحصیلی حاصل گردد. در نهایت، اهمیت مانیتورینگ مداوم و بازخورد منظم برای تقویت همسویی میان اهداف آموزشی و نیازهای هیجانی فراگیران مد نظر است تا توازن میان کارآیی آموزشی و ارزش های آموزشی حفظ شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، سبک های تدریس ، پیامدهای تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، فضای کلاس