اهمیت آموزش و پرورش ابتدایی

آموزش و پرورش ابتدایی به عنوان نخستین مرحله رسمی نظام آموزشی، نقش اساسی در شکل گیری بنیان های شناختی، اجتماعی، عاطفی و شخصیتی کودکان ایفا می کند و می تواند مسیر تحصیلی و اجتماعی آنان را در آینده تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی اهمیت آموزش و پرورش ابتدایی و تبیین نقش آن در رشد همه جانبه کودکان است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی تحلیلی با رویکرد پیمایشی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان دوره ابتدایی، مدیران مدارس ابتدایی و کارشناسان آموزشی بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود که روایی آن از طریق روایی محتوایی و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و استنباطی شامل آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین کیفیت آموزش و پرورش ابتدایی و رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی کودکان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که مولفه هایی مانند نقش معلم، کیفیت روش های تدریس و محیط یادگیری توانایی پیش بینی معناداری برای رشد همه جانبه کودکان دارند و نقش معلم بیشترین سهم را در تبیین واریانس متغیر وابسته به خود اختصاص داده است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که آموزش ابتدایی با کیفیت می تواند به افزایش انگیزش تحصیلی، تقویت مهارت های اجتماعی، رشد عاطفی و بهبود توانمندی های شناختی کودکان منجر شود. در مجموع، نتایج پژوهش حاضر بر اهمیت راهبردی آموزش و پرورش ابتدایی در توسعه انسانی تاکید دارد و نشان می دهد که سرمایه گذاری در کیفیت این دوره آموزشی می تواند پیامدهای مثبت و پایداری در کاهش نابرابری های آموزشی، ارتقای یادگیری مادام العمر و پرورش شهروندان توانمند برای جامعه به همراه داشته باشد.