بازاندیشی در آموزش دینی دوره دوم ابتدایی ایران بر اساس نظریه خودتحولی: از انتقال دانش تا پرورش ایمان زیسته

هدف این پژوهش، بازاندیشی در شیوه های آموزش دینی در دوره دوم ابتدایی ایران با تمرکز بر درس «هدیه های آسمان» و با تکیه بر نظریه خودتحولی است؛ نظریه ای که بر رشد تفکر مستقل، هویت درون سازمان ده و روابط اخلاق مدار تاکید دارد . پژوهش با رویکرد کیفی و به روش تحلیل محتوای جهت دار انجام شد . داده ها از تحلیل محتوای کتاب های درسی «هدیه های آسمان» پایه های چهارم تا ششم و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ متخصص تربیت دینی و ۱۵ معلم گردآوری شد . کدگذاری داده ها با تمرکز بر سه بعد نظریه خودتحولی (شناختی، درون فردی، بین فردی) انجام گرفت . یافته ها نشان داد که محتوای فعلی کتاب ها و شیوه های رایج تدریس، بیش از حد انتقال محور، حافظه محور و فاقد بسترهای تاملی، انتخاب ارزشی و گفتگوی آزاد است . همچنین، فرصت کافی برای معناپردازی شخصی، پرسشگری دینی، داوری اخلاقی و درگیری عاطفی و هویتی دانش آموزان فراهم نیست . تحلیل دیدگاه ها نشان داد که برای تحقق اهداف تربیت دینی تحول گرا، لازم است ساختار آموزش دینی بر اساس اصول نظریه خودتحولی بازطراحی شود . در پایان، راهبردهایی همچون طراحی سناریوهای اخلاقی، دفترچه های تاملی، داستان های چندپایانی و گفتگوهای فلسفی دینی به عنوان پیشنهادهایی برای تحول در آموزش دینی ارائه شده است .

کلیدواژه ها:

آموزش دینی ، خودتحولی ، تفکر مستقل ، هویت معنوی ، معناپردازی ، هدیه های آسمان .