بررسی رابطه سلامت روان دانش آموزان و اثربخشی روش های نوین کلاس داری

تحولات شتابان در فناوری های آموزشی و گسترش رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری، نظام های آموزشی را با این ضرورت مواجه ساخته است که از الگوهای سنتی معلم محور فاصله گرفته و به سمت رویکردهایی حرکت کنند که یادگیرنده را در کانون فرایند یادگیری قرار می دهند. در این میان، یادگیری ترکیبی و یادگیری معکوس به عنوان دو رویکرد برجسته، توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی را به خود جلب کرده اند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تطبیقی تاثیر یادگیری معکوس و یادگیری ترکیبی بر انگیزش تحصیلی و مشارکت دانش آموزان در ابعاد شناختی، رفتاری و عاطفی است. این پژوهش با رویکرد مروری–تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده و با اتکا به چارچوب نظری نظریه خودتعیین گری (دسی و رایان، ۲۰۰۰) و الگوی مشارکت چندبعدی دانش آموزان (فردریکس و همکاران، ۲۰۰۴)، یافته های پژوهش های معتبر بین المللی مورد تحلیل تطبیقی قرار گرفته است.نتایج مرور نظام مند پژوهش ها نشان می دهد که یادگیری ترکیبی، به دلیل انعطاف پذیری ساختاری و امکان ترکیب آموزش حضوری و برخط، تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش تحصیلی و بهبود مشارکت رفتاری دانش آموزان دارد (گراهام، ۲۰۱۳؛ مینز و همکاران، ۲۰۱۳). در مقابل، یادگیری معکوس با جابه جایی زمان ارائه محتوا و فعالیت های کلاسی، ظرفیت بالاتری برای تعمیق مشارکت شناختی و تقویت احساس خودمختاری و شایستگی یادگیرندگان فراهم می سازد (برگمن و سامز، ۲۰۱۲؛ آکچاییر و آکچاییر، ۲۰۱۸). با این حال، شواهد پژوهشی نشان می دهد که اثربخشی یادگیری معکوس به شدت وابسته به سطح خودتنظیمی، حمایت معلم و طراحی آموزشی مناسب است.در مجموع، یافته ها حاکی از آن است که هیچ یک از این دو رویکرد را نمی توان به صورت مطلق برتر دانست؛ بلکه یادگیری ترکیبی برای ایجاد انگیزش پایدار و مشارکت عمومی تر مناسب تر است، در حالی که یادگیری معکوس در شرایط مطلوب، توان بالقوه بیشتری برای تعمیق یادگیری و مشارکت شناختی دارد. این نتایج می تواند راهنمایی نظری و کاربردی برای طراحان آموزشی و معلمان در انتخاب آگاهانه رویکردهای نوین تدریس فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، یادگیری ترکیبی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، آموزش نوین