مدیریت هوشمندانه کلاس درس در پرتو تربیت اصیل: رویکردی مبتنی بر حکمت برای توانمندسازی دانش آموزان دوره متوسطه دوم

هدف این مقاله، ارائه مدلی برای “مدیریت هوشمندانه کلاس درس” است که ریشه در اصول “تربیت اصیل” و حکمت اسلامی دارد. در عصر فناوری، این خطر وجود دارد که هوشمندی در مدیریت کلاس، به معنای نظارت و کنترل فناورانه رفتار دانش آموزان تلقی شود. این رویکرد، با هدف غایی تربیت یعنی شکوفاسازی فطرت الهی و پرورش انسان مسئولیت پذیر (تزکیه)، در تضاد است. این پژوهش که با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده، استدلال می کند که معلم و مدیر هوشمند، از ابزارها و بینش های نوین نه برای کنترل بیرونی، بلکه به مثابه بستری برای خلق یک “محیط تربیتی صالح” بهره می برد که در آن دانش آموزان به خودراهبری و مسئولیت پذیری تشویق می شوند. یافته های این مقاله، مدیریت اصیل کلاس را بر سه ستون استوار می داند: ۱) حکمت پیشگیرانه مبتنی بر بصیرت (شناخت عمیق و انسانی دانش آموز)، ۲) میثاق تربیتی مبتنی بر شورا (هم آفرینی هنجارها به جای تحمیل قوانین)، و ۳) مداخلات ترمیمی مبتنی بر رافت (نگاه به خطا به مثابه فرصتی برای رشد). نتیجه گیری می شود که گذار از مدیریت کنترل محور به مدیریت حکمت محور، نیازمند تحول نقش معلم از “ناظم” به “مربی” و نقش مدیر از “رئیس” به “راهبر تربیتی” است.

کلیدواژه ها:

مدیریت هوشمند کلاس ، تربیت اصیل ، حکمت اسلامی در تعلیم و تربیت ، خودراهبری ، توانمندسازی دانش آموز ، دوره متوسطه دوم ، رویکرد ترمیمی.