بازآفرینی هویت مدرسه: تبیین مبانی نظری و عملی «مدرسه اصیل» و گذار به سوی دانش زیسته

نظام های آموزشی متمرکز و سنتی، همواره با چالش «بیگانگی مدرسه از زندگی» مواجه بوده اند. در این الگو، دانش به مثابه کالایی انتزاعی و جدا از بافت واقعی به دانش آموزان عرضه می شود. هدف پژوهش حاضر، واکاوی مفهوم «مدرسه اصیل» به عنوان پادزهری برای مدارس مصنوعی و حافظه محور است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مرور نظام مند منابع مکتوب در بازه زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۳ می باشد. یافته ها نشان می دهد که مدرسه اصیل بر سه رکن «یادگیری موقعیتی»، «ارزشیابی عملکردی» و «تعامل اجتماعی دموکراتیک» استوار است. در این مدارس، دانش نه یک محصول آماده، بلکه فرآیندی برساختنی است که در بستر حل مسائل واقعی جامعه شکل می گیرد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که برای تحقق مدرسه اصیل، باید مرزهای فیزیکی و ذهنی کلاس درس شکسته شده و جامعه محلی به بخشی از برنامه درسی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

مدرسه اصیل ، یادگیری موقعیتی ، دانش کاربردی ، ساخت گرایی اجتماعی ، برنامه درسی قصد شده.