تحقق پذیری تربیت تمام ساحتی در الگوی مدرسه اصیل: واکاوی همگرایی ساحت های شش گانه با یادگیری موقعیتی

نظام های آموزشی معاصر اغلب با چالش «تقلیل گرایی» مواجه اند؛ جایی که تربیت انسان تنها به بعد شناختی و علمی محدود شده و سایر ابعاد وجودی نادیده گرفته می شوند. این پژوهش با هدف تبیین رابطه میان «مدرسه اصیل» و رویکرد «تربیت چندساحتی» (مبتنی بر سند تحول بنیادین) انجام شده است. استدلال اصلی مقاله آن است که «اصالت» در مدرسه تنها زمانی محقق می شود که یادگیری از انحصار ذهنی خارج شده و تمامی ساحت های زیستی، اجتماعی، هنری، اقتصادی و اخلاقی دانش آموز را در بستر واقعی درگیر کند. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با مرور منابع کتابخانه ای و اسنادی در بازه زمانی ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۴ است. یافته ها نشان می دهد که مدرسه اصیل با بهره گیری از «موقعیت های یادگیری واقعی»، بستر عملیاتی سازی ساحت های شش گانه را فراهم می آورد. در این الگو، تربیت اقتصادی با بازارچه های واقعی، تربیت مدنی با شوراهای تصمیم گیرنده و تربیت زیستی با سبک زندگی سالم گره می خورد. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که گذار از «مدرسه حافظه محور» به «مدرسه زندگی» مستلزم درهم تنیدگی ساحت های تربیتی در قالب پروژه های کلان و حذف مرزهای صلب بین دروس است.

کلیدواژه ها:

مدرسه اصیل ، تربیت تمام ساحتی ، ساحت های شش گانه ، سند تحول بنیادین ، یادگیری موقعیتی ، برنامه درسی تلفیقی.