یادگیری مشارکتی و کاهش اضطراب اجتماعی در دانش آموزان

اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات روانی در دوران تحصیل است که می تواند عملکرد آکادمیک و تعاملات همسالان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. این مقاله به بررسی نقش یادگیری مشارکتی به عنوان یک مداخله آموزشی موثر در کاهش علائم اضطراب اجتماعی در دانش آموزان می پردازد. یادگیری مشارکتی، روشی است که در آن دانش آموزان در گروه های کوچک برای رسیدن به اهداف مشترک با یکدیگر همکاری می کنند. با مرور پژوهش های بین المللی، نشان داده می شود که این روش با ایجاد حس تعلق، افزایش عزت نفس و فراهم کردن بستری امن برای تعامل، به کاهش ترس از ارزیابی منفی و اجتناب اجتماعی کمک می کند. در این مقاله، مکانیزم های روان شناختی موثر در یادگیری مشارکتی، نقش ساختارهای گروهی، و تاثیر آن بر مهارت های اجتماعی مورد واکاوی قرار گرفته است. یافته ها حاکی از آن است که محیط های یادگیری مشارکتی، با تغییر ادراکات دانش آموزان از رقابت به همکاری، فضایی را برای دانش آموزان مضطرب فراهم می کنند تا به تدریج در برابر ترس های اجتماعی خود مقاومت نشان دهند. این پژوهش با ارائه پیشنهاداتی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی، بر لزوم ادغام روش های گروهی در برنامه های درسی جهت ارتقای سلامت روان در مدارس تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، اضطراب اجتماعی ، مهارت های اجتماعی ، تعادل مثبت بین فردی ، سلامت روان در مدرسه ، تعامل همسالان