بررسی تاثیر روش تدریس پیش سازمان دهنده بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی: مطالعه ای موردی در شهرستان شوشتر

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش تدریس پیش سازمان دهنده بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی شهرستان شوشتر بود. این مطالعه با تمرکز بر به کارگیری چارچوب های شناختی، نقشه های مفهومی و سایر ابزارهای پیش سازمان دهنده، سعی داشت رابطه میان استفاده معلمان از این روش و افزایش عملکرد تحصیلی دانش آموزان را مورد سنجش قرار دهد. نوآوری پژوهش در بررسی هم زمان تاثیر چارچوب های پیش سازمان دهنده بر درک مفهومی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در بافت آموزشی بومی شهرستان شوشتر و ارائه راهکارهای عملی برای معلمان ابتدایی و برنامه ریزان آموزشی است. روش پژوهش از نوع آزمایشی نیمه میدانی با گروه کنترل و آزمایشی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان شهرستان شوشتر در سال تحصیلی ۹۲-۹۳ می شد. نمونه شامل ۴۰ دانش آموز بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (روش پیش سازمان دهنده) و کنترل (روش سنتی) جای گرفتند. ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون پیش آزمون و پس آزمون بود و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون t مستقل و وابسته تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات گروه آزمایشی در پس آزمون (۱۸.۳) نسبت به پیش آزمون (۱۲.۱) به طور معناداری افزایش یافته است و همچنین گروه آزمایشی در مقایسه با گروه کنترل (۱۴.۲) عملکرد بهتری داشته است. این نتایج نشان می دهد که روش تدریس پیش سازمان دهنده توانسته است درک مفهومی، تثبیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشد. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که استفاده منظم و هدفمند از پیش سازمان دهنده ها، ابزارهای آموزشی موثر و چارچوب های شناختی، می تواند کیفیت تدریس و یادگیری در مدارس ابتدایی را ارتقا دهد و پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان آموزشی توجه ویژه ای به این روش داشته باشند.

کلیدواژه ها:

روش پیش سازمان دهنده ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، چارچوب شناختی ، آموزش فعال