رابطه مشارکت والدین در مدرسه و رضایت شغلی معلمان

مدرسه به عنوان یک سیستم اجتماعی پیچیده، عملکرد خود را وابسته به تعامل میان اجزای گوناگونی می داند که در میان آنها، معلمان به عنوان هسته اصلی فرآیند یاددهی-یادگیری و والدین به عنوان شرکای آموزشی نقشی حیاتی ایفا می کنند. در این میان، رضایت شغلی معلمان به عنوان عاملی کلیدی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان و سلامت روان محیط آموزشی شناخته می شود. متغیرهای سازمانی و محیطی متعددی بر این رضایت تاثیرگذارند، اما در سال های اخیر توجه پژوهشگران به نقش مشارکت والدین و تعاملات خانواده-مدرسه به عنوان یک عامل برون زنده و تاثیرگذار بر ادراکات حرفه ای معلمان افزایش یافته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی به تبیین پیچیدگی های این رابطه و شناخت مکانیسم های نظری حاکم بر آن می پردازد. بررسی ادبیات موضوع نشان می دهد که مشارکت والدین در فرآیندهای آموزشی و پرورشی تنها به حمایت مالی یا حضور فیزیکی محدود نمی شود، بلکه شامل طیفی از تعاملات از جمله پشتیبانی آموزشی در منزل، ارتباطات منظم با معلم و مشارکت در تصمیم گیری های مدرسه است. این پژوهش بدون تکیه بر داده های میدانی، با استناد به چارچوب های نظری موجود، به واکاوی ابعاد پنهان این رابطه می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل مفهومی رابطه میان مشارکت والدین و رضایت شغلی معلمان و شناسایی مسیرهای تئوریک است که از طریق آن ها رفتارهای والدین بر وضعیت روحی و شغلی معلمان تاثیر می گذارند. نتایج این تحلیل نشان می دهد که وجود یک پارادایم مشارکتی و تعریف شده از نقش والدین، می تواند با تقویت حس احترام و ارزشمندی در معلمان، زمینه رضایت بیشتر را فراهم آورد. در نهایت، مقاله به ارائه پیشنهاداتی برای سیاست گذاران آموزشی جهت بهبود ساز و کارهای تعاملی میان خانه و مدرسه می پردازد.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، رضایت شغلی ، تعامل خانواده و مدرسه ، حس کارآمدی معلم