هوش مصنوعی و آموزش بین فرهنگی

با گسترش روزافزون جهانی شدن و نفوذ فناوری های دیجیتال در آموزش، تعامل بین فرهنگی به یکی از ضرورت های حیاتی در سیستم های آموزشی تبدیل شده است. هوش مصنوعی (AI) با ارائه ابزارهای نوین برای ترجمه، تحلیل داده ها و شخصی سازی یادگیری، پتانسیل بالایی برای تسهیل آموزش بین فرهنگی و غلبه بر موانع زبانی و ارتباطی دارد. هدف این مقاله بررسی نقش چندوجهی هوش مصنوعی در ارتقای آموزش بین فرهنگی، شناسایی فرصت های ایجاد شده برای درک متقابل و تحلیل چالش های اخلاقی و فرهنگی ناشی از استفاده از این فناوری است. در این پژوهش به مبانی نظری آموزش بین فرهنگی، کاربردهای هوش مصنوعی در ترجمه و ارتباطات، شخصی سازی یادگیری در محیط های چندفرهنگی، خطرات سوگیری های الگوریتمی، چالش های حریم خصوصی و پیشنهادات برای پژوهش های آتی پرداخته می شود. نتایج نشان می دهد که اگرچه هوش مصنوعی می تواند پل های ارتباطی موثری بین فرهنگ های مختلف بسازد، اما عدم توجه به بسترهای فرهنگی و سوگیری های موجود در داده ها می تواند منجر به تداوم نابرابری ها و سوءتفاهم ها شود. بنابراین، ادغام هوش مصنوعی در آموزش بین فرهنگی نیازمند رویکردی انتقادی، مسئولانه و مبتنی بر طراحی فراگیر است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش بین فرهنگی ، سوگیری الگوریتمی ، ترجمه ماشینی ، یادگیری شخصی سازی شده ، سواد دیجیتال.