نقش قصه گویی و ادبیات شفاهی در افزایش توجه و تمرکز و غنی سازی زبانی دانش آموزان

قصه گویی و ادبیات شفاهی به عنوان یکی از کهن ترین و جاودانه ترین روش های انتقال فرهنگ و دانش، در عصر حاضر اهمیت مجدده ای در نظام های آموزشی پیدا کرده است. با توجه به چالش های رایج در کلاس های درس نظیر کاهش سطح توجه و تمرکز دانش آموزان و ضعف در سواد زبانی، ادبیات شفاهی ابزاری قدرتمند برای مقابله با این معضلات شناخته می شود. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی سازوکارهای تاثیرگذاری قصه گویی بر تقویت مهارت های توجه پایدار و گسترش دایره واژگان و ساختارهای زبانی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که چگونه روایت های شفاهی می توانند بستر مناسبی برای یادگیری عمیق و تعاملی فراهم آورند. در این پژوهش، با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی شناختی و زبان شناسی آموزشی، مکانیزم های درگیر شدن مغز در فرآیند شنیدن و بازسازی داستان تبیین می گردد. تحلیل ها نشان می دهد که ساختار روایی و عناصر تصویری ادبیات شفاهی، با فعال سازی هر دو نیمکره مغز و استفاده از نظریه کدگذاری دوگانه، فرایند رمزگشایی و ذخیره اطلاعات زبانی را تسریع می کند. همچنین، جذابیت ذاتی قصه ها با برانگیختن علاقه و کنجکاوی، مدت زمان تمرکز دانش آموز را افزایش داده و حواس پرتی های محیطی را کاهش می دهد. یافته های این مطالعه نظری حاکی از آن است که ادغام ادبیات شفاهی در برنامه درسی رسمی، نه تنها برای آموزش زبان مادری بلکه برای تقویت مهارت های شناختی نظم دهی و توجه ضروری است. این مقاله نتیجه می گیرد که قصه گویی صرفا یک فعالیت سرگرم کننده نیست، بلکه یک مداخله پداگوژیک پیچیده است که با هدف غنی سازی زبانی و تقویت توجه فعال طراحی شده است.

کلیدواژه ها:

قصه گویی ، ادبیات شفاهی ، تمرکز ، غنی سازی زبانی