معلم و نوآوری در یادگیری فعال دانش آموزان

گذار از نظام های آموزشی سنتی به رویکردهای نوین و دانش آموزمحور، یکی از چالش های بنیادین قرن بیست و یکم است که نقش معلم را از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری تغییر داده است. در این پارادایم جدید، نوآوری آموزشی به عنوان حلقه ای ضروری میان معلم و یادگیری فعال عمل می کند و می تواند فرآیند آموزش را از یک روایت یک طرفه به یک تعامل پویا و سازنده تبدیل نماید. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی رابطه میان نقش معلم، نوآوری در تدریس و ارتقای سطح مشارکت فعال دانش آموزان می پردازد و چگونگی بازتعریف جایگاه معلم در کلاس های درس هوشمند و خلاق را تبیین می کند. در این پژوهش، با استناد به مبانی نظری و یافته های پژوهشی معتبر، مکانیزم های تاثیرگذاری نوآوری های پداگوژیکی بر انگیزش، شناخت و تعامل اجتماعی دانش آموزان مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که نوآوری در تدریس تنها به کارگیری ابزارهای دیجیتال محدود نمی شود، بلکه شامل بازنگری در روش های ارزشیابی، طراحی محیط های یادگیری و تغییر در گفتار کلاسی است. معلمان نوآور با استفاده از استراتژی های یادگیری فعال، توانایی تفکر انتقادی، حل مسئله و خودنظم دهی دانش آموزان را تقویت می کنند و آن ها را از دریافت کنندگان منفعل اطلاعات به تولیدکنندگان دانش تبدیل می سازند. یافته های این مطالعه نظری حاکی از آن است که توسعه فرهنگ نوآوری در میان معلمان، نیازمند حمایت سازمانی، توسعه حرفه ای مستمر و تغییر در باورهای معنانه آن ها نسبت به توانایی های دانش آموزان است. این مقاله نتیجه می گیرد که معلم محور اصلی تحول آموزشی است و بدون توانمندسازی و خلاقیت معلم، اجرای موثر روش های یادگیری فعال میسر نخواهد بود. تقویت عاملیت معلم و ایجاد فضاهای کاری برای آزمایش ایده های جدید، کلید دستیابی به اهداف تعلیم و تربیت در عصر حاضر است.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، یادگیری فعال ، نقش معلم ، دانش آموزمحوری