بررسی رابطه بین ادبیات شفاهی محلی و هویت فرهنگی دانش آموزان

ادبیات شفاهی محلی به عنوان یکی از غنی ترین مخازن فرهنگی و هویتی جوامع، نقشی انکارناپذیر در شکل دهی به شخصیت و سیستم ارزشی نسل های آینده ایفا می کند. در دورانی که جهانی سازی و رسانه های دیجیتال هویت های محلی را تهدید می کنند، آموزش و پرورش نیازمند بازنگری در استفاده از این سرمایه های فرهنگی است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی رابطه میان آموزش ادبیات شفاهی و تقویت هویت فرهنگی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که چگونه روایت های محلی می توانند به دانش آموزان کمک کنند تا ریشه های خود را شناخته و هویتی پایدار بسازند. در این پژوهش، با مرور ادبیات نظری و مبانی روان شناختی و جامعه شناختی، مکانیزم های تاثیرگذاری قصه ها، ضرب المثل ها و ترانه های محلی بر درک خود و جایگاه اجتماعی دانش آموز تبیین می گردد. تحلیل ها نشان می دهد که ادبیات شفاهی تنها یک سرگرمی نیست، بلکه ابزاری قدرتمند برای انتقال حکمت های جمعی، ارزش های اخلاقی و الگوهای رفتاری است که فرآیند اجتماعی شدن کودکان را تسهیل می کند و آن ها را به میراث فرهنگی جامعه خود متصل می سازد. یافته های نظری این مطالعه بیانگر آن است که ادغام ادبیات شفاهی در فرآیند آموزشی، منجر به افزایش احساس تعلق، عزت نفس فرهنگی و تاب آوری اجتماعی در دانش آموزان می شود. این مقاله نتیجه می گیرد که نظام آموزشی باید با پذیرش رویکردهای چندفرهنگی و محلی، از پتانسیل بالای ادبیات شفاهی برای پرورش شهروندانی آگاه به هویت خود و احترام گذار به تنوع فرهنگی بهره ببرد.

کلیدواژه ها:

ادبیات شفاهی محلی ، هویت فرهنگی ، دانش آموزان ، آموزش غیررسمی