تاثیر روش تدریس گروهی (یادگیری مشارکتی) بر همکاری و نظم کلاسی در محیط های آموزشی

این مقاله به بررسی تاثیر روش تدریس گروهی بر ارتقای سطح همکاری و نظم کلاسی در محیط های آموزشی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که یادگیری مشارکتی به عنوان یک راهبرد آموزشی مبتنی بر کار گروهی ساختاریافته، با تاکید بر عناصری مانند وابستگی متقابل مثبت، مسئولیت پذیری فردی و گروهی و تعاملات چهره به چهره، چارچوبی منسجم برای مدیریت کلاس فراهم می آورد (Johnson & Johnson, ۲۰۰۲). اجرای صحیح این روش نه تنها منجر به بهبود شاخص های انگیزش تحصیلی و پیشرفت آموزشی دانش آموزان می شود (Salamah et al., ۲۰۲۴)، بلکه از طریق درونی سازی قوانین، تقویت مهارت های اجتماعی و ایجاد حس تعلق گروهی، به شکل گیری نظم درونی و خودجوش در کلاس درس کمک شایانی می کند (Gillies, ۲۰۱۶; ملکی، ۱۳۹۵). این مقاله پس از مرور مبانی نظری، به تحلیل اجزای کلیدی یادگیری مشارکتی، ارائه مدل های کاربردی، و بحث درباره موانع و راهکارهای اجرایی آن می پردازد.

کلیدواژه ها:

تدریس گروهی ، همکاری ، نظم کلاسی ، دانش آموز