بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک بر سازگاری اجتماعی و اضطراب جدایی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک بر سازگاری اجتماعی و اضطراب جدایی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی بود. روش این پژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و با گروه کنترل بود . جامعه آماری، کودکان ۶ الی ۹ دارای کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی در شهر فیروزآباد بود. بر اساس نمونه گیری صورت هدفمند و در دسترس تعداد ۳۰ آزمودنی بعنوان حجم نمونه انتخاب شد و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. برای گردآوری اطلاعات در این پژوهش از مقیاس اضطراب جدایی هان و همکاران (۲۰۰۳)، پرسشنامه اختلال نقص توجه و بیش فعالی کانرز (۱۹۹۸) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی دخانچی (۱۳۷۷) استفاده شد. در این پژوهش،پروتکل تعامل والد-کودک طبق کتاب درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک چریل بادیفورد و همبری_کیگین (۱۳۹۸ ترجمه نجمی و جانقربان) در ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای اجرا شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوورایانس استفاده شد. داده ها به وسیله نرم افزار تحلیل آماری SPSS مورد تحلیل قرار گرفت. یافته های این پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک بر سازگاری اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی تاثیر معناداری دارد (۰۵/۰>P). از سوی دیگر مشخص گردید که درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک بر اضطراب جدایی و ابعاد آن (ترس از تنها ماندن، ترس از رها شدن، ترس از بیماری جسمانی، نگرانی در مورد وقوع حوادث خطرناک، فهرست نشانه های امنیت و فراوانی حوادث خطرناک) در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی تاثیر معناداری دارد (۰۵/۰>P). براساس این نتایج می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک باعث بهبود سازگاری اجتماعی و اضطراب جدایی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی می گردد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر تعامل والد-کودک ، سازگاری اجتماعی ، اضطراب ، اختلال نقص توجه و بیش فعالی