تاثیر تدریس ساخت گرایانه بر شیوه های تدریس معلمان متوسطه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تدریس ساخت گرایانه بر شیوه های تدریس معلمان دوره متوسطه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود. نوآوری این پژوهش در بررسی هم زمان تغییرات ایجادشده در شیوه های تدریس معلمان و پیامدهای آن بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان در قالب یک طرح شبه آزمایشی نهفته است. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان و دانش آموزان دوره متوسطه بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، نمونه ای شامل دو گروه آزمایش و کنترل انتخاب شد. گروه آزمایش تحت آموزش و اجرای تدریس ساخت گرایانه قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل از روش های تدریس متداول استفاده کرد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه شیوه های تدریس معلمان و آزمون پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که میانگین نمرات شیوه های تدریس معلمان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در گروه آزمایش به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل است (۰۵/۰>P)این نتایج بیانگر آن است که به کارگیری تدریس ساخت گرایانه موجب بهبود عملکرد حرفه ای معلمان و افزایش یادگیری معنادار و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می شود. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که تدریس ساخت گرایانه به عنوان رویکردی موثر، نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش در دوره متوسطه ایفا می کند و استفاده از آن در برنامه های آموزشی و توانمندسازی معلمان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ساخت گرایانه ، شیوه های تدریس معلمان ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش متوسطه ، یادگیری فعال