نقش آموزش قرآن و حدیث در تقویت مهارت های اجتماعی و همدلی دانش آموزان

در دوران معاصر که پیچیدگی های روابط انسانی و چالش های اجتماعی روزافزون است، آموزش صرفا به انتقال دانش های آکادمیک محدود نمی شود و ضرورت پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی در دانش آموزان بیش از پیش احساس می شود. در این میان، آموزش قرآن و حدیث به عنوان گنجینه ای غنی از آموزه های اخلاقی و اجتماعی، پتانسیل بالایی برای شکل دهی به شخصیت اخلاقی و اجتماعی نسل آینده دارد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی نقش آموزش مفاهیم قرآنی و روایات معصومین در تقویت مهارت های ارتباطی، مسئولیت پذیری اجتماعی و همدلی دانش آموزان می پردازد و نشان می دهد که چگونه این منابع دینی می توانند چارچوب های ارزشی لازم برای تعامل سازنده را فراهم آورند. در این پژوهش، با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و علوم تربیتی اسلامی، مکانیزم های تاثیرگذاری داستان های قرآنی و سنت های نبوی بر شناخت اجتماعی و بلوغ عاطفی دانش آموزان تبیین می گردد. تحلیل ها نشان می دهد که آموزش قرآن و حدیث فراتر از تکلیف های عبادی، به عنوان یک نظام تربیتی جامع عمل می کند که با ارائه الگوهای رفتاری برتر، دستورالعمل های دقیق برای مدیریت تعاملات انسانی و تمرین مهارت های نرم ارائه می دهد. این فرآیند به دانش آموزان کمک می کند تا جایگاه خود را در جامعه درک کرده و با درک احساسات دیگران، روابطی مبتنی بر احترام و همدلی برقرار سازند. یافته های این مطالعه نظری حاکی از آن است که ادغام هوشمندانه و هدفمند محتوای قرآنی و حدیثی در برنامه های درسی و فضای تربیتی مدرسه، می تواند به طور معناداری ناهنجاری های اجتماعی و تهاجمی را در بین دانش آموزان کاهش دهد. این مقاله نتیجه می گیرد که تربیت دینی مبتنی بر سواد قرآنی، نه تنها هویت دینی را تحکیم می بخشد، بلکه مولفه های کلیدی تربیت مدنی و اجتماعی را نیز تقویت می کند. تاکید اصلی بر آن است که استفاده از روش های تعاملی و گفتگومحور در تدریس قرآن و حدیث، شرط لازم برای انتقال موثر این مهارت های اجتماعی به دنیای واقعی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

آموزش قرآن و حدیث ، مهارت های اجتماعی ، همدلی ، تربیت اسلامی