تاثیر سبک های تدریس و هوش هیجانی معلمان بر انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

عملکرد تحصیلی و انگیزش دانش آموزان به عنوان دو شاخص اصلی کیفیت نظام های آموزشی، همواره تحت تاثیر عوامل متعدد درونی و بیرونی قرار داشته اند. در میان عوامل بیرونی، نقش معلم و سبک های تدریس او به عنوان متغیرهای تعیین کننده در شکل دهی به بافت کلاس و تعاملات آموزشی برجسته است. پژوهش های نوین نشان می دهند که سبک تدریس صرفا یک روش انتقال اطلاعات نیست، بلکه بستری برای تعامل عاطفی و شناختی است که می تواند شعله های کنجکاوی و اشتیاق را در دانش آموزان شعله ور کند یا کاملا خاموش سازد. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی رابطه پیچیده میان سبک های تدریس، هوش هیجانی معلمان و تاثیر متقابل این دو بر انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. در این پژوهش، با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و عصب شناسی آموزشی، مکانیزم های تاثیرگذاری سبک های تدریس (متمرکز بر معلم یا دانش آموز) و توانایی های هیجانی معلم بر فضای کلاس تبیین می گردد. تحلیل ها نشان می دهد که هوش هیجانی بالا در معلمان به آنها اجازه می دهد تا بتوانند کلاسی را مدیریت کنند که در آن احساس امنیت عاطفی و پذیرش اجتماعی جریان دارد. این امر مستقیما بر خودکارآمدی دانش آموزان و انگیزه درونی آن ها تاثیر می گذارد. همچنین، سبک های تدریس دانش آموزمحور که بر استقلال، کاوش و تعامل تاکید دارند، زمانی که با هوش هیجانی بالای معلم ترکیب شوند، اثرگذاری چندبرندگانه بر یادگیری عمیق و ماندگار دارند. یافته های این مطالعه نظری حاکی از آن است که تداخل میان سبک تدریس و هوش هیجانی معلم، پیش بین قوی تری برای موفقیت دانش آموزان نسبت به هر یک از این عوامل به تنهایی است. این مقاله نتیجه می گیرد که توسعه مهارت های هیجانی در معلمان و تغییر پارادایم تدریس از رویکردهای سنتی به رویکردهای مدرن و انسان گرایانه، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای انگیزش و عملکرد تحصیلی است. تاکید اصلی بر آن است که آموزش بدون تعامل عاطفی مثبت و روش های تدریس تحریک کننده، قادر به شکوفایی پتانسیل های واقعی دانش آموزان نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، هوش هیجانی ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد تحصیلی