بررسی رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان همواره به عنوان یکی از شاخص های کلیدی در ارزیابی کارایی نظام های آموزشی مورد توجه قرار گرفته است. در سال های اخیر، پژوهش ها از رویکردهای صرفا شناختی (مانند هوش عمومی) فاصله گرفته و به سمت پذیرش نقش عوامل غیرشناختی، به ویژه هوش هیجانی، حرکت کرده اند. هوش هیجانی به عنوان توانایی درک، مدیریت و استفاده از اطلاعات هیجانی، نقش تعیین کننده ای در تنظیم رفتارهای تحصیلی، تعامل با محیط یادگیری و مدیریت چالش های آکادمیک ایفا می کند. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی و واکاوی رابطه پیچیده و چندوجهی میان هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد و چگونگی تاثیر مولفه های مختلف هوش هیجانی بر عملکرد تحصیلی را تبیین می نماید. در این پژوهش، با استناد به مدل های نظری و یافته های پژوهشی معتبر، مکانیزم های تاثیرگذاری هوش هیجانی بر تنظیم هیجانات، انگیزش درونی و مهارت های اجتماعی مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که دانش آموزان دارای هوش هیجانی بالاتر، عملکرد تحصیلی بهتری دارند زیرا می توانند اضطراب را مدیریت کنند، با موقعیت های چالش برانژ را سازگارتر مواجه شوند و روابط مثبت تری با معلمان و همسالان برقرار کنند. علاوه بر این، هوش هیجانی بستری را فراهم می کند که دانش آموزان بتوانند از شکست ها به عنوان فرصت هایی برای یادگیری استفاده کنند و استرس محیطی را به انگیزه برای پیشرفت تبدیل کنند. یافته های این مطالعه نظری حاکی از آن است که توانمندسازی دانش آموزان در مهارت های هیجانی، تاثیر مستقیم و غیرمستقیمی بر موفقیت تحصیلی دارد. این مقاله نتیجه می کند که پرورش هوش هیجانی نباید به عنوان یک فعالیت جانبی در مدارس نادیده گرفته شود، بلکه باید بخشی از برنامه درسی و استراتژی های آموزشی باشد. تاکید اصلی بر آن است که تعادل میان هوش عقلانی و هیجانی، شرط لازم برای شکوفایی کامل استعدادهای تحصیلی و تضمین موفقیت طولانی مدت تحصیلی در دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، تنظیم هیجان