بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری والدین و مهارت های اجتماعی در دانش آموزان دوره ابتدایی

دوره ابتدایی به عنوان یکی از حساس ترین و بنیادی ترین مراحل رشد انسان، زمینه ساز شکل گیری شخصیت و مهارت های اجتماعی فرد در آینده محسوب می شود. در این میان، خانواده به عنوان نخستین کانون اجتماعی، نقشی انکارناپذیر در پرورش یا تضعیف توانمندی های میان فردی کودک ایفا می کند. سبک های فرزندپروری که الگوهای رفتاری و نگرشی والدین در تعامل با فرزندان را تشکیل می دهند، می توانند به عنوان پیش بین های قدرتمند برای موفقیت یا شکست اجتماعی کودکان در مدرسه و محیط های همسالان عمل کنند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و نظری، به واکاوی ماهیت این روابط و چگونگی تاثیرگذاری مولفه های گرمای عاطفی، کنترل رفتاری و میزان مشارکت والدین بر توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان می پردازد. در این پژوهش تلاش شده است تا با استناد به ادبیات نظری جدید، مکانیسم های روان شناختی میان سبک های مختلف فرزندپروری شامل مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و طردکننده بر مولفه های مهارت های اجتماعی همچون همدلی، بیان احساسات، حل تعارض و تبعیت از قوانین تبیین شود. تحلیل ها نشان می دهد که سبک فرزندپروری مقتدرانه که با ترکیبی از محبت بالا و کنترل منطقی مشخص می شود، بیشترین همبستگی مثبت را با تقویت مهارت های اجتماعی دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و طردکننده با بروز مشکلات رفتاری و ناتوانی های اجتماعی در کودکان همراه است. همچنین، نقش میانجی متغیرهایی مانند عزت نفس و خودکارآمدی اجتماعی در این فرآیند مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این مطالعه نظری حاکی از آن است که مداخلات آموزشی جهت ارتقای آگاهی والدین نسبت به پیامدهای بلندمدت سبک های فرزندپروری، امری ضروری برای سلامت روان جامعه دانش آموزی است. شناخت دقیق این روابط به برنامه ریزان آموزشی و مشاوران کمک می کند تا بسته های توانمندسازی خانواده را بر اساس شواهد علمی طراحی کرده و از این طریق، بستر مناسبی برای رشد اجتماعی کودکان فراهم آورند. این مقاله با تاکید بر اهمیت تعامل سازنده والد و کودک، چارچوبی مفهومی برای درک پیچیدگی های تربیتی در دوران کودکی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، تحلیل نظری