نقش مشارکت والدین درنظام تصمیم گیری مدرسه وبهبود عملکردتربیتی

مدرسه و خانواده، دو رکن کلیدی در منظومه ی تعلیم و تربیت هستند که سرنوشت رشد همه جانبه ی دانش آموز در گرو پیوند و هم سویی آن هاست. در نگاه سنتی، وظیفه ی خانواده تنها در پشتیبانی مالی و تدارکاتی از مدرسه خلاصه می شد؛ اما در پارادایم های نوین آموزشی، «والدین» به عنوان ذینفعان اصلی و شرکای راهبردی در فرآیند یادگیری شناخته می شوند. مشارکت والدین در نظام تصمیم گیری مدرسه، فراتر از حضور در جلسات انجمن، به معنای دخالت آگاهانه و مسئولانه در سیاست گذاری ها، برنامه ریزی های تربیتی و نظارت بر کیفیت زیست آموزشی فرزندان است.پژوهش ها نشان می دهند که هرگاه دیوارهای میان خانه و مدرسه فروریزد و والدین به عنوان بخشی از بدنه ی تصمیم ساز مدرسه پذیرفته شوند، اتمسفر تربیتی به شکلی چشم گیر بهبود می یابد. این هم افزایی نه تنها باعث شفافیت در عملکرد مسئولین مدرسه می گردد، بلکه با ایجاد یک «صدای واحد» آموزشی، از بروز تعارضات رفتاری در دانش آموزان جلوگیری می کند. در واقع، بهبود عملکرد تربیتی، ثمره ی مستقیم پویایی نظام تصمیم گیری است که در آن دیدگاه های والدین لحاظ شده باشد. نوشتار حاضر با هدف تبیین ضرورت حضور فعال خانواده در ارکان مدرسه، به بررسی الگوهای موفق مشارکت و تاثیرات عمیق این هم سویی بر ارتقای شاخص های اخلاقی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان می پردازد.خانواده نقش مهمی در پیشرفت تحصیلی فرزندان ایفا می کند. اکثر پژوهش ها خانواده را به عنوان عاملی بسیار موثر در وضعیت تحصیلی و پیشرفت دانش آموزان معرفی کرده اند. از سوی دیگر، نهاد آموزش و پرورش برای تحکیم آموخته ها و تربیت دانش آموزان با انگیزه، به همکاری و مشارکت خانواده نیاز دارد. والدین با به کارگیری راهکارهایی که در این نوشتار به آن ها پرداخته شده است، می توانند نقش موثری در افزایش انگیزه و پیشرفت تحصیلی فرزندان خود ایفا کنند. خانه و مدرسه دو نهاد اصلی تعلیم و تربیت هر جامعه هستند که وضعیت امروز و آینده هر جامعه نتیجه یادگیری افراد در این دو نهاد است. یک اصل مهم در دانش تربیتی این است که آینده ساختنی است؛ بنابراین لازم است بین خانه و مدرسه پل ارتباطی و دانش افزایی برقرار شود و این پل از جامعه نیز عبور کند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، وظایف والدین ، تعامل والدین و مدرسه ، موانع تعامل ، مشارکت اولیا