پیش بینی فرسودگی شغلی معلمان بر اساس میزان آمادگی دیجیتال و فشار کاری ناشی از کلاس های هوشمند

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی فرسودگی شغلی معلمان بر اساس میزان آمادگی دیجیتال و فشار کاری ناشی از کلاس های هوشمند انجام شد. این مطالعه از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل معلمان دوره متوسطه مدارس هوشمند شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنان ۳۲۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد فرسودگی شغلی ماسلاچ، مقیاس محقق ساخته آمادگی دیجیتال و مقیاس محقق ساخته فشار کاری کلاس هوشمند جمع آوری و با روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. نتایج همبستگی نشان داد بین آمادگی دیجیتال و فرسودگی شغلی رابطه منفی و معنادار و بین فشار کاری کلاس هوشمند و فرسودگی شغلی رابطه مثبت و معنادار قوی وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام نشان داد که فشار کاری کلاس هوشمند به تنهایی ۴۰ درصد از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین می کند. با افزوده شدن متغیر آمادگی دیجیتال به مدل، ضریب تبیین به ۵۲ درصد رسید. در مدل نهایی، فشار کاری (β = ۰.۵۳) و آمادگی دیجیتال (β = -۰.۳۴) هر دو به عنوان پیش بین های معنادار فرسودگی شغلی عمل کردند. یافته ها حاکی از آن است که فشار کاری ادراک شده از کلاس هوشمند، عامل اصلی پیش بین فرسودگی شغلی معلمان است، اما سطح آمادگی دیجیتال می تواند به عنوان یک عامل محافظت کننده، از شدت این اثر بکاهد. بنابراین، برای کاهش فرسودگی شغلی در دوران تحول دیجیتال، کاهش موانع و فشارهای کاری عینی از یک سو، و اجرای برنامه های توسعه حرفه ای جامع برای ارتقای همه جانبه آمادگی دیجیتال معلمان از سوی دیگر، ضروری به نظر می رسد

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی معلمان ، آمادگی دیجیتال ، فشار کاری ، کلاس هوشمند ، فناوری آموزشی