رابطه استفاده از پلتفرم های ارتباطی مدرسه-اولیا با احساس خودکارآمدی والدگری و اضطراب تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه استفاده از پلتفرم های ارتباطی مدرسه-اولیا با احساس خودکارآمدی والدگری و اضطراب تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل والدین و دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس دولتی تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنان ۴۵۰ زوج (والد-دانش آموز) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد استفاده از پلتفرم های ارتباطی، خودکارآمدی والدگری و اضطراب تحصیلی جمع آوری و با روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین استفاده از پلتفرم های ارتباطی و خودکارآمدی والدگری رابطه مثبت و معنادار و بین استفاده از پلتفرم و اضطراب تحصیلی نیز رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، بین خودکارآمدی والدگری و اضطراب تحصیلی رابطه منفی و معنادار مشاهده شد نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که استفاده از پلتفرم ۱۷ درصد از واریانس خودکارآمدی والدگری را تبیین می کند. در تبیین اضطراب تحصیلی، ترکیب متغیرهای استفاده از پلتفرم و خودکارآمدی والدگری ۱۵ درصد از واریانس را پیش بینی کردند که در این مدل، خودکارآمدی والدگری نقش پیش بین منفی قوی تری داشت. یافته ها حکایت از اثر دوگانه پلتفرم های ارتباطی دارد؛ این ابزارها از یک سو می توانند با افزایش اطلاعات و احساس کنترل، خودکارآمدی والدین را تقویت کنند، اما از سوی دیگر ممکن است از طریق افزایش نظارت و فشار، با سطوح بالاتر اضطراب تحصیلی در دانش آموزان همراه باشند. با این حال، نقش محافظتی خودکارآمدی والدگری در کاهش اضطراب برجسته است. بنابراین، برای حداکثرسازی فواید و حداقل سازی آسیب های این فناوری، ضروری است راهبردهای آموزشی برای ارتقای کیفیت استفاده والدین و حساسیت زدایی از اطلاعات، در کنار استقرار سامانه های فنی مدنظر قرار گیرد..

کلیدواژه ها:

پلتفرم ارتباطی مدرسه-اولیا ، خودکارآمدی والدگری ، اضطراب تحصیلی ، فناوری آموزشی ، مشارکت خانواده