هم افزایی تربیتی خانواده و مدرسه در پرورش عاملیت یادگیری و خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان

تحول در فرایند یادگیری معاصر، نیازمند نگاهی فراتر از آموزش رسمی و نقش یک جانبه معلم است. خانواده و مدرسه به عنوان دو نهاد مکمل تربیت، نه تنها در انتقال دانش، بلکه در پرورش ساختارهای ذهنی و انگیزشی موثر بر خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان نقش کلیدی دارند. پژوهش حاضر با هدف تبیین ابعاد هم افزایی تربیتی میان خانواده و مدرسه و تاثیر آن بر رشد عاملیت یادگیری و خودنظم دهی تحصیلی دانش آموزان انجام شده است.روش پژوهش از نوع تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر بررسی نظریه های یادگیری خودتنظیمی (زیمرمن، پینتریج و بندورا) و مطالعات اخیر حوزه تربیت خانواده محور بوده است. تحلیل ها نشان می دهد هم سویی رویکردهای تربیتی خانه و مدرسه در پرورش مهارت هایی مانند تعیین هدف، کنترل هیجان، پایش پیشرفت و خودانگیزشی، به شکل چشم گیری موجب ارتقای خودتنظیمی تحصیلی و احساس عاملیت دانش آموزان می شوداز نتایج کلیدی پژوهش می توان به تاثیر همکاری والدین و معلمان در ایجاد الگوهای یکپارچه یادگیری، ارتقای مسئولیت پذیری تحصیلی و کاهش وابستگی های بیرونی اشاره کرد. یافته ها تاکید دارند که تعامل موثر خانواده و مدرسه، زمانی معنا می یابد که هدف مشترک آن توسعه توانمندی های درونی فراگیر و تقویت خودنظم دهی به مثابه هسته اصلی موفقیت تحصیلی باشد.