هم افزایی خانه و مدرسه در شکل دهی یادگیرنده خودراهبر: خوانشی تربیتی از منشاهای خودتنظیمی تحصیلی

این مقاله به تحلیل نقش همکاری خانواده و مدرسه در توسعه مهارت های خودتنظیمی (مانند برنامه ریزی، نظارت بر یادگیری و مدیریت زمان) و تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی می پردازد. با استفاده از مدل های تعاملی اکولوژیک، نشان داده می شود که ارتباط مثبت و مستمر بین والدین و معلمان، مشارکت والدین در جلسات مدرسه و حمایت از تکالیف خانگی به طور معناداری خودتنظیمی دانش آموزان را افزایش می دهد. این بهبود به نوبه خود منجر به عملکرد بهتر در آزمون ها و کاهش افت تحصیلی می شود.