بررسی ارتباط بین یادگیری خودراهبر و پرورش انضباط درونی در دانش آموزان

یادگیری خودراهبر و انضباط درونی به عنوان دو سازه کلیدی در نظام های آموزشی مدرن، نقشی حیاتی در شکل دهی به دانش آموزانی مستقل، مسئول و مادام العمرآموز ایفا می کنند. این مقاله با هدف تدوین یک چارچوب مفهومی تلفیقی به بررسی ارتباط پویا و متقابل بین این دو متغیر می پردازد. بر اساس مبانی نظری، یادگیری خودراهبر (برگرفته از نظریه ی نوول و همکاران و مدل گوگه یلمینو) به توانایی فرد در تشخیص نیازهای یادگیری، تعیین اهداف، انتخاب راهبردها، ارزیابی پیشرفت و مدیریت منابع اشاره دارد. از سوی دیگر، انضباط درونی (با اتکا به نظریه های خودتعیین گری و شناختی-اجتماعی) به منبع کنترل درونی، توانایی به تاخیر انداختن پاداش، پایبندی به اهداف و خودتنظیمی رفتاری و هیجانی اطلاق می شود. یافته های مقاله نشان می دهد که این دو سازه در یک رابطه ی تقویت کننده ی متقابل قرار دارند؛ به این صورت که رشد مهارت های یادگیری خودراهبر، از طریق افزایش احساس خودکارآمدی، استقلال و مسئولیت پذیری، بستر را برای تقویت انضباط درونی فراهم می کند. در مقابل، وجود سطح بالایی از انضباط درونی، پشتکار، تمرکز و مدیریت موانع را در فرآیند خودراهبری یادگیری افزایش می دهد. این مقاله با ارائه یک مدل مفهومی، نحوه تعامل این دو متغیر را در بافت محیط آموزشی تبیین کرده و کاربردهای عملی آن را برای معلمان، طراحان برنامه درسی و پژوهشگران مورد بحث قرار می دهد. در نهایت، محدودیت های این چارچوب و جهت گیری های پژوهشی آینده برای واکاوی عمیق تر این رابطه ارائه می شود.