بررسی نقش تعامل آموزشی مبتنی بر حمایت روان شناختی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان

هدف این مقاله نظری، ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی برای درک سازوکار تاثیر تعامل آموزشی غنی شده با حمایت روان شناختی بر بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان است. در محیط های آموزشی امروزی، تمرکز صرف بر انتقال محتوای آموزشی بدون توجه به ابعاد عاطفی-روانی فراگیران، اغلب به نتایج یادگیری بهینه منجر نمی شود (Cornelius-White, ۲۰۰۷). از این رو، مسئله اصلی این است که چگونه می توان عناصر حمایت روان شناختی (مانند ایجاد احساس تعلق، احترام، خودکارآمدی و کاهش اضطراب) را در بافت تعاملات آموزشی روزمره (شامل بازخورد، پرسش و پاسخ، و ارتباط معلم-شاگرد) ادغام کرد تا کیفیت یادگیری ارتقاء یابد. این مقاله با مرور ادبیات حوزه های روان شناسی تربیتی، آموزش و یادگیری اجتماعی-عاطفی، به تلفیق نظریه هایی مانند نظریه دلبستگی (Bowlby, ۱۹۶۹)، نظریه خودتعیین گری (Deci & Ryan, ۲۰۰۰)، و مفهوم "حضور اجتماعی" (Garrison et al., ۲۰۰۰) می پردازد. چارچوب مفهومی پیشنهادی، تعامل آموزشی حمایت محور را به عنوان فرآیندی چندبعدی ترسیم می کند که از طریق کانال های شناختی (مانند درگیری بیشتر با تکلیف)، عاطفی (مانند افزایش انگیزه درونی) و اجتماعی (مانند تقویت مشارکت در کلاس) کیفیت یادگیری را تحت تاثیر قرار می دهد. این چارچوب، راهنمایی برای طراحی مداخلات آموزشی و تربیت معلمان فراهم می آورد و بر ضرورت توجه همزمان به بعد فنی و رابطه ای آموزش تاکید می ورزد. در نهایت، کاربردها، محدودیت های چارچوب و جهت های تحقیقات آتی مورد بحث قرار می گیرند.