بررسی تاثیر هماهنگی رویکردهای آموزشی و پرورشی بر کیفیت یادگیری دانش آموزان

هماهنگی رویکردهای آموزشی و پرورشی به عنوان یک اصل کلیدی در نظام های تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری و تحول همه جانبه دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف تدوین یک چارچوب مفهومی تلفیقی به بررسی تاثیر همسویی و یکپارچگی این دو حوزه بر کیفیت یادگیری می پردازد. بر اساس مبانی نظری، رویکرد آموزشی عمدتا بر انتقال دانش، توسعه مهارت های شناختی و دستیابی به اهداف تحصیلی متمرکز است، درحالی که رویکرد پرورشی بر رشد ابعاد عاطفی، اجتماعی، اخلاقی و شخصیتی دانش آموزان تاکید دارد. پژوهش حاضر نشان می دهد که شکاف و ناهماهنگی بین این دو رویکرد، منجر به یادگیری سطحی، کاهش انگیزش درونی و تقویت نگرش دوگانه در دانش آموزان می شود. در مقابل، هماهنگی نظام مند این دو حیطه از طریق ایجاد محیط های یادگیری یکپارچه، طراحی فعالیت های تربیتی معنادار و تقویت ارتباطات اثربخش مدرسه-خانواده، به یادگیری عمیق تر، پایدارتر و همه جانبه تر منجر می گردد. این مقاله با ارائه یک مدل مفهومی، سازوکارهای تعامل بین رویکردهای آموزشی و پرورشی را تبیین کرده و نشان می دهد که چگونه این هماهنگی می تواند به بهبود کیفیت یادگیری از طریق تقویت انگیزش درونی، افزایش درگیری تحصیلی و پرورش شایستگی های کلیدی زندگی بینجامد. درنهایت، کاربردهای عملی این چارچوب برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی همراه با محدودیت ها و چشم اندازهای آینده موردبحث قرار می گیرد.