بررسی طراحی الگوی یادگیری چندسنگی در مدارس عشایری و روستایی کوچک

مدارس عشایری و روستایی کوچک در ایران، به دلیل ویژگی های خاص خود (از جمله تعداد کم دانش آموز، پراکندگی جغرافیایی و دسترسی محدود به منابع) عمدتا با الگوی یادگیری چندپایه (Multigrade Teaching) اداره می شوند؛ جایی که یک معلم، تدریس همزمان به دانش آموزان با پایه های تحصیلی و سطوح توانایی مختلف را بر عهده دارد. این پژوهش به تحلیل جامع بررسی طراحی الگوی یادگیری چندپایه در مدارس عشایری و روستایی کوچک می پردازد. چالش اصلی در این مدارس، ارائه آموزش با کیفیت و تمایزیافته در چارچوب یک برنامه درسی متمرکز و یکسان است که برای کلاس های تک پایه طراحی شده است. مبانی نظری این پژوهش بر نظریه آموزش تمایزیافته (Differentiated Instruction)، رویکرد ساختارگرایی اجتماعی (Social Constructivism) و یادگیری همکارانه (Cooperative Learning) استوار است. یافته ها حاکی از آن است که الگوی یادگیری چندپایه، در صورت طراحی صحیح، نه تنها می تواند محدودیت های سنتی را کاهش دهد، بلکه به طور موثری به توسعه مهارت های خودگردانی، همکاری گروهی و یادگیری عمیق تر در دانش آموزان منجر می شود. با این حال، چالش های مهمی مانند نیاز به بازنگری در محتوای درسی، کمبود منابع کمک آموزشی بومی شده و فقدان آموزش تخصصی معلمان در این حوزه وجود دارد. در نهایت، راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد برای طراحی مدل های انعطاف پذیر، بومی سازی محتوا و توسعه حرفه ای معلمان ارائه می شود تا از این رویکرد به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تحقق عدالت آموزشی و کیفیت پایدار در مناطق محروم استفاده شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری چندپایه ، مدارس عشایری ، مدارس روستایی کوچک ، آموزش تمایزیافته ، بومی سازی برنامه درسی ، خودگردانی در یادگیری.