مقایسه تاثیر یادگیری حضوری – مجازی بر تاب آوری تحصیلی، خودنظم دهی و نگرش به یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر آموزش حضوری و آموزش مجازی بر تاب آوری تحصیلی، خودنظم دهی و نگرش به یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر زنجان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–مقایسه ای و کمی است و با استفاده از طرح نمونه گیری تصادفی طبقه ای داده ها جمع آوری شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه های ابتدایی مدارس شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از این میان، ۳۰۰ دانش آموز (۱۵۰ دختر و ۱۵۰ پسر) به صورت تصادفی در دو گروه آموزش حضوری و آموزش مجازی جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تاب آوری تحصیلی دانش آموزان مارتین و مارش (۲۰۰۶)، مقیاس خودنظم دهی یادگیری زیمرمن (۲۰۰۲) و مقیاس نگرش به یادگیری دانش آموزان بندورا (۱۹۹۷) بود که با استفاده از طیف لیکرت پنج گزینه ای اجرا گردید. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS تحلیل شد و برای آزمون فرضیه ها از آزمون t مستقل استفاده گردید. یافته ها نشان داد که میانگین تاب آوری تحصیلی دانش آموزان آموزش حضوری بالاتر از گروه آموزش مجازی بود و تفاوت معناداری بین گروه ها وجود داشت (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲). همچنین میانگین خودنظم دهی دانش آموزان آموزش مجازی بالاتر از گروه حضوری بود و این تفاوت معنادار گزارش شد (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸). در مورد نگرش به یادگیری نیز میانگین گروه آموزش حضوری بالاتر از گروه مجازی بود و تفاوت معنادار مشاهده شد (p<۰.۰۱, β=۰.۵۰). این یافته ها با پژوهش های داخلی و خارجی پیشین همسو است و نشان می دهد که آموزش حضوری می تواند تاب آوری تحصیلی و نگرش مثبت به یادگیری را تقویت نماید، در حالی که آموزش مجازی مهارت های خودنظم دهی را بهبود می بخشد و دانش آموزان را به یادگیری مستقل تشویق می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، تاب آوری تحصیلی ، خودنظم دهی ، نگرش به یادگیری