ررسی مولفه های موثر بر انعطاف پذیری فضا در فضاهای درمانی به عنوان کلینیک درمان اعتیاد زنان در راستای توانمندسازی شغلی

اعتیاد به عنوان یکی از معضلات اجتماعی جدی، نیازمند رویکردهای درمانی جامع است که محیط فیزیکی نقش مهمی در موفقیت آن ایفا می کند. طراحی محیط درمانی مناسب برای زنان درگیر اعتیاد، که اغلب با چالش های اجتماعی و روانی خاصی مواجه اند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است و مستقیما بر فرایند بهبودی و توانمندسازی آن ها تاثیر می گذارد. بسیاری از کلینیک های درمان اعتیاد زنان فاقد ساختارهای فضایی منعطفی هستند که بتوانند همزمان پاسخگوی نیازهای پویای درمان و الزامات توانمندسازی شغلی باشند؛ این کاستی، اثر بخشی فرآیند بهبودی و بازگشت اجتماعی را محدود می کند. هدف این پژوهش، شناسایی مولفه های کلیدی موثر بر انعطاف پذیری فضایی در کلینیک های ترک اعتیاد زنان و بررسی چگونگی تاثیر این مولفه ها بر ارتقای توانمندسازی شغلی این گروه از مراجعان است. پژوهش: روش پژوهش حاضر از نظر روش، کیفی تحلیلی- توصیفی بوده و بر مبنای استدلال منطقی پیش رفته است. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای عمیق و تحلیل محتوای کیفی متون معتبر گردآوری و تحلیل شده اند. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که مولفه های کلیدی انعطاف پذیری در این مراکز شامل آموزشی- شغلی (با تاکید بر فضاهای چند منظوره آموزش مهارت)، اجتماعی-روانی (ایجاد محیط امن و کاهنده تنش)، کالبدی (عناصر قابل تغییر مانند پارتیشن های متحرک) و عملکردی (قابلیت تبدیل پذیری کاربری فضا) است. نتیجه گیری: در نهایت، اتخاذ راهبرد انعطاف پذیری فضایی در طراحی این مراکز، از طریق ایجاد محیطی پاسخگو و حمایتی، هم افزایی موثری بین فرآیند درمان و توانمندسازی شغلی ایجاد کرده و احتمال بازگشت پایدار زنان به جامعه را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری فضایی ، فضاهای درمانی ، کلینیک ترک اعتیاد زنان ، توانمندسازی شغلی