تاثیر روش ها و فناوری های نوین آموزشی بر تربیت نسل خلاق و خودباوردرمدارس

آموزش و پرورش در هزاره سوم با چالش های بنیادینی روبه رو است که مستلزم بازنگری در پارادایم های سنتی تدریس و یادگیری است. هدف اصلی نظام های آموزشی باید پرورش نسلی باشد که نه تنها دانش فنی کسب کند، بلکه دارای مهارت های قرن بیست و یکم، به ویژه خلاقیت و خودباوری، باشد. این مقاله علمی-پژوهشی به بررسی تاثیر روش های نوین تدریس (مانند یادگیری فعال، پروژه محور و مسئله محور) و فناوری های نوین آموزشی بر شکوفایی این دو مولفه کلیدی در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. دوره ابتدایی، به دلیل انعطاف پذیری شناختی و عاطفی بالا، بستر اصلی شکل گیری نگرش ها و توانمندی های بنیادین است. یافته های این پژوهش (بر اساس تحلیل ادبیات و پیشینه مطالعات) نشان می دهد که ادغام موثر فناوری های تعاملی و به کارگیری رویکردهای تدریس مبتنی بر اکتشاف و تجربه، به طور معناداری موجب تقویت تفکر واگرا، توانایی حل مسئله، افزایش اعتماد به نفس و شکل گیری خودباوری در دانش آموزان می شود. کلاس های درسی که از محیط های سنتی معلم محور به سمت محیط های دانش آموزمحور و کاوشگرانه حرکت می کنند، فضایی امن برای آزمون و خطا فراهم می آورند که لازمه اصلی بروز خلاقیت است. همچنین، فناوری ها به عنوان ابزارهایی برای شخصی سازی یادگیری و ارائه بازخورد فوری، در تثبیت احساس کفایت و خودباوری نقش حیاتی ایفا می کنند. نتیجه گیری مقاله بر لزوم بازنگری در برنامه های درسی، آموزش مستمر معلمان در به کارگیری رویکردهای تلفیقی و فراهم سازی زیرساخت های لازم برای گذار از آموزش سنتی به آموزش تحولی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، فناوری های آموزشی ، خلاقیت ، خودباوری ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال.