تاثیر روش تدریس مناسب بر پرورش خلاقیت دانش آموزان (مطالعه موردی دوره ابتدایی)

این پژوهش با هدف بررسی نقش اساسی و تاثیرگذاری روش های تدریس نوین، فعال و مشارکتی بر فرآیند پرورش خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. خلاقیت به عنوان یکی از حیاتی ترین مهارت های قرن بیست و یکم، نیازمند محیط های آموزشی حمایت کننده و روش های تدریسی است که دانش آموز را از حالت انفعالی خارج کرده و به کنشگری فعال تبدیل کند. این مقاله با مروری نظام مند بر ادبیات داخلی و خارجی، به تحلیل سازوکارهای نظری و عملیاتی روش های تدریس مبتنی بر اکتشاف، یادگیری پروژه محور، و رویکردهای فعال می پردازد و تاثیر آن ها را بر ابعاد مختلف خلاقیت (روانی، شناختی و عاطفی) مورد ارزیابی قرار می دهد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده مداوم از روش های مبتنی بر تسهیل گری (Facilitation) توسط معلم و ایجاد فضای امن برای شکست و تجربه، به طور معناداری با افزایش مولفه های اصلی خلاقیت (سیالیت، انعطاف پذیری، اصالت و بسط دادن) در دانش آموزان ابتدایی مرتبط است. در نهایت، راهکارهای کاربردی برای ادغام موثر این روش ها در برنامه درسی و مدیریت کلاس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، پرورش خلاقیت ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری فعال ، نوآوری آموزشی