تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر کیفیت یادگیری در کلاس درس

رابطه عاطفی مثبت بین معلم و دانش آموز یکی از مولفه های کلیدی در ایجاد محیط یادگیری موثر و پایدار است. این مقاله با هدف بررسی تاثیر این رابطه بر کیفیت یادگیری دانش آموزان، به مرور مبانی نظری (از جمله نظریه دلبستگی، نظریه خودتعیین گری و مدل های تعامل معلم-شاگرد) و شواهد پژوهشی داخلی و بین المللی می پردازد. یافته ها نشان می دهند که رابطه عاطفی ایمن و حمایتگرانه، از طریق سازوکارهای روان شناختی همچون افزایش احساس تعلق، کاهش اضطراب، تقویت انگیزش درونی و تسهیل خودتنظیمی یادگیری، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر پیشرفت تحصیلی، درگیری شناختی و رفاه عاطفی دانش آموزان تاثیر می گذارد. در ادامه، راهبردهای عملی برای تقویت این رابطه در کلاس درس (مانند گوش دادن فعال، بازخورد مثبت، احترام متقابل و ایجاد فضای امن روانی) ارائه شده است. همچنین چالش های اجرایی در بافت آموزشی ایران (از جمله تراکم کلاسی، فشار برنامه درسی و کمبود آموزش های روان شناختی برای معلمان) مورد بحث قرار گرفته و راه حل های عملی پیشنهاد شده است. این مقاله نتیجه می گیرد که سرمایه گذاری در کیفیت رابطه عاطفی معلم-شاگرد نه تنها یک ضرورت اخلاقی، بلکه یک راهبرد آموزشی کارآمد برای ارتقای کیفیت یادگیری در همه سطوح تحصیلی است.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم-شاگرد ، کیفیت یادگیری ، نظریه دلبستگی ، انگیزش درونی ، خودتنظیمی ، راهبردهای کلاسی ، آموزش ایران.