نقش معلم در پرورش خلاقیت در کلاس های درس

در هزاره ی سوم، خلاقیت دیگر نه یک استعداد تفننی، بلکه یک ضرورت بنیادین برای زیستن و حل مسائل پیچیده ی بشری است. این مقاله با هدف واکاوی نقش محوری معلم به عنوان معمار محیط های خلاق و کاتالیزور تفکر واگرا به نگارش درآمده است. فرضیه اصلی پژوهش بر این استوار است که پرورش خلاقیت، بیش از آنکه تابع محتوای آموزشی باشد، متاثر از «جو عاطفی-روانی» و «راهبردهای تدریس» معلم است. در این نوشتار، مولفه های چهارگانه ی خلاقیت تورنس (سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط) در پیوند با کنش های تربیتی معلم تحلیل شده و نشان داده می شود که چگونه معلم می تواند با جایگزینی «پرسش های همگرا» با «موقعیت های یادگیری مسئله محور»، شهامت خطرپذیری علمی را در دانش آموزان بیدار کند. یافته ها حاکی از آن است که پذیرش ایده های نوظهور، صبوری در برابر ابهام و ایجاد امنیت روانی برای «اشتباه کردن»، از مهم ترین ویژگی های معلمانی است که کلاس درس را به آزمایشگاهی برای تولید دانش و نوآوری تبدیل می کنند. در نهایت، مقاله بر این ضرورت تاکید می ورزد که تحول در نظام آموزشی مستلزم عبور از رویکردهای حافظه محور به سمت رویکردهای فرآیندمدار است که در آن، معلم در مقام یک راهبر خلاق، بسترساز شکوفایی پتانسیل های بی بدیل دانش آموزان می گردد.

کلیدواژه ها:

خلاقیت ، معلم ، تفکر واگرا ، تفکر خلاق ، محیط یادگیری ، راهبردهای تدریس ، امنیت روانی