راهکارهای تقویت علاقه به درس در دانش آموزان بی انگیزه

بی انگیزگی تحصیلی، به عنوان یکی از موانع اصلی تحقق اهداف آموزشی، پدیده ای چندبعدی است که ریشه در عوامل فردی، خانوادگی و محیطی دارد. این مقاله با هدف تبیین نقش محوری معلم در تغییر نگرش دانش آموزان بی علاقه و ارائه ی راهکارهای عملیاتی برای بازگرداندن اشتیاق به یادگیری تدوین شده است. فرضیه اصلی بر این استوار است که «انگیزه» نه یک صفت ثابت، بلکه یک وضعیت پویا و تاثیرپذیر است که از طریق تغییر در شیوه های تدریس، تقویت خودکارآمدی و ایجاد پیوندهای عاطفی قابل ارتقا می باشد. در این نوشتار، با استناد به نظریه ی خودتعیین گری مدل های انتظار-ارزش، نشان داده می شود که چگونه فراهم آوردن سه نیاز بنیادین «خودمختاری»، «شایستگی» و «ارتباط»، می تواند موتور محرک یادگیری را در دانش آموزان به ظاهر بی انگیزه روشن کند. یافته ها حاکی از آن است که پیوند زدن محتوای درس با تجربیات زیسته ی دانش آموز، استفاده از بازخوردهای مثبت توصیفی و جایگزینی محیط رقابتی با محیط مشارکتی، کلیدهای اصلی خروج از بحران بی علاقگی تحصیلی هستند.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی تحصیلی ، انگیزش درونی ، خودکارآمدی ، راهبردهای تدریس ، پیوند عاطفی ، یادگیری فعال.