عدالت آموزشی در نظام تعلیم و تربیت معاصر تحلیل انتقادی سیاست های کاهش نابرابری آموزشی

عدالت آموزشی به عنوان یکی از اصول بنیادین نظام های تعلیم و تربیت معاصر، نقشی تعیین کننده در کاهش نابرابری های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ایفا می کند. با وجود گسترش سیاست ها و برنامه های حمایتی در حوزه آموزش، شواهد پژوهشی نشان می دهد که نابرابری های آموزشی همچنان به صورت ساختاری و نظام مند بازتولید می شوند. هدف پژوهش حاضر، تحلیل انتقادی مفهوم عدالت آموزشی و بررسی سیاست های کاهش نابرابری آموزشی در نظام تعلیم و تربیت معاصر است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی–انتقادی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات نظری و سیاستی، به واکاوی مبانی نظری عدالت آموزشی، الگوهای سیاست گذاری آموزشی و چالش های اجرایی آن ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که تمرکز صرف بر برابری صوری دسترسی به آموزش، بدون توجه به تفاوت های زمینه ای یادگیرندگان، منجر به تعمیق نابرابری های آموزشی می شود. بر این اساس، گذار از رویکردهای کمی و یکسان نگر به سیاست های مبتنی بر برابری فرصت ها، حمایت هدفمند و مداخله های جبرانی ضروری است. در پایان، پیشنهادهایی سیاستی برای تقویت عدالت آموزشی و کاهش نابرابری های یادگیری ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، نابرابری آموزشی ، سیاست های آموزشی ، برابری فرصت ها ، نظام تعلیم و تربیت