توسعه کشاورزی مدرن پایدار و تاثیر آن بر محیط زیست شهری

کشاورزی پایدار تجلی افکاری است که از حدود دهه ۱۹۲۰ به موازات کشاورزی تجاری شکل گرفته و به تدریج به طرز چشم-گیری تکامل یافته است و در عین حال جنبه اصلی فلسفی خود را در نحوه برخورد با محیط طبیعی، که همانا همگامی با نظام طبیعت و حفاظت از آن است حفظ نموده، سپس صورت علمی پیدا کرده، امروزه به عنوان جنبش ارگانیک فعال است در همین جهت تدوین نیازها و مسائل تحقیقاتی در جهت رفع مسائل و مشکلات بخش کشاورزی و نیز بهره مندی از نظرات و همکاری محققان با تخصص ها و رشته های مختلف در انجام این گونه فعالیت ها می تواند کارساز و مفید باشد. کشاورزی به روش های پایدار که نیازهای غذایی و نساجی کنونی جامعه را تامین کند، بدون اینکه توانایی نسل فعلی یا آینده برای برآوردن نیازهای خود را به خطر بیندازد. کشاورزی پایدار می تواند بر اساس درک خدمات اکوسیستم باشد. این نوع کشاورزی بر حفظ تنوع زیستی، بهینه سازی مصرف منابع، کاهش آلودگی های زیست محیطی و افزایش بهره وری بلندمدت زمین های کشاورزی تاکید دارد. می تواند زیستگاه های حیاتی را حفظ و احیا کند، به حفاظت از حوزه های آبخیز کمک کند و سلامت خاک و کیفیت آب را بهبود بخشد. تغییرات آب و هوایی و زیست محیطی در مقیاس جهانی تاثیر عمیقی بر شرایط زراعی-اکولوژیکی داشته است. از این رو، به زراعی کشاورزی در اغلب کشورهای جهان رو به افزایش است.

کلیدواژه ها:

کشاورزی ، صورت علمی