تاریخ نگاری معلمان: اثرات رویکردهای مختلف تدریس تاریخ بر دانش آموزان

آموزش تاریخ نقش مهمی در شکل دهی به هویت فردی، اجتماعی و فرهنگی دانش آموزان دارد و معلمان به عنوان اصلی ترین کنشگران این حوزه، با نوع تاریخ نگاری و رویکرد تدریس خود تاثیرات عمیقی بر نگرش و یادگیری فراگیران برجای می گذارند. هدف این مقاله بررسی تاریخ نگاری معلمان و تحلیل اثرات رویکردهای مختلف تدریس تاریخ بر دانش آموزان است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات علمی معتبر انجام شده است. در این راستا، رویکردهای گوناگون تدریس تاریخ از جمله رویکرد سنتی، روایی، تحلیلی–انتقادی، مسئله محور و مبتنی بر منابع تاریخی مورد بررسی قرار گرفته و پیامدهای هر یک بر درک تاریخی، تفکر انتقادی، انگیزش تحصیلی و شکل گیری هویت دانش آموزان تحلیل شده است. نتایج مقاله نشان می دهد که تاریخ نگاری معلمان، متاثر از باورها، دانش تخصصی و نگرش های آنان، نقش تعیین کننده ای در کیفیت آموزش تاریخ دارد. همچنین رویکردهای فعال و انتقادی در تدریس تاریخ نسبت به شیوه های سنتی، تاثیر مثبت تری بر یادگیری عمیق، مشارکت دانش آموزان و توسعه مهارت های فکری آنان دارند. در پایان، بر ضرورت بازاندیشی در شیوه های تدریس تاریخ و توانمندسازی معلمان در حوزه تاریخ نگاری آموزشی تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

تاریخ نگاری معلمان ، آموزش تاریخ ، رویکردهای تدریس ، دانش آموزان ، تفکر انتقادی