گزارشگری پایداری: مروری بر اهداف ، ضرورت، چالش ها و ارزیابی مزایا و معایب رویکرد افشای اختیاری و اجباری

این مطالعه با رویکرد مروری روایتی به بررسی اهداف، چالش ها و رویکردهای افشای گزارشگری پایداری پرداخته است. گزارشگری پایداری به عنوان یک ابزار ارزیابی جامع، امکان سنجش و ارزیابی عملکرد سازمان ها را در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، محیط زیستی و حاکمیتی فراهم می آورد. هدف اصلی این نوع گزارشگری، ایجاد شفافیت بیشتر در خصوص عملکرد پایداری شرکت ها است.اهداف اصلی گزارشگری پایداری شامل اندازه گیری عملکرد در راستای توسعه پایدار، ارائه اطلاعات سودمند برای ذینفعان، و ارزیابی اثرات زیست محیطی و اجتماعی سازمان ها است. این گزارش ها همچنین در جهت ارتقای شفافیت گزارشگری، کاهش رسوایی های مالی، و بازگرداندن اعتماد سرمایه گذاران به گزارش های مالی موثر هستند.با این حال، گزارشگری پایداری در ایران با چالش هایی مانند کمبود داده ها و آمار دقیق، فرهنگ سازمانی، کیفیت تهیه و گزارش دهی، انتقال مسئولیت به سازمان ها و موسسات، و هماهنگی و همکاری بین نهادها مواجه است. در خصوص رویکرد افشای اختیاری و اجباری، هر دو دیدگاه دارای مزایا و معایب هستند.نتایج این مطالعه نشان می دهد که الزام گزارشگری پایداری می تواند منجر به افزایش روند تهیه گزارش های پایداری شود. بنابراین، پیشنهاد می شود که در پیاده سازی گزارشگری پایداری، از ابزارهای تشویقی استفاده شود و به صورت تدریجی گزارشگری پایداری در بین شرکت ها ترویج شود. همچنین، بهره برداری از ابزارهای قانونی می تواند در ارتقای گزارشگری پایداری موثر باشد. در نتیجه، می توان نتیجه گرفت که گزارشگری پایداری در ایران نیازمند توجه به چالش های موجود و انتخاب رویکرد مناسب است. الزام گزارشگری پایداری می تواند به افزایش شفافیت و استانداردسازی کمک کند، اما باید با توجه به شرایط و نیازهای شرکت ها و سازمان ها، از ابزارهای تشویقی و قانونی مناسب استفاده شود.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، توسعه پایدار ، شفافیت گزارشگری ، رویکرد های افشا پایداری