نقش مشارکت جامعه محلی و نهادهای غیردولتی در توسعه پایدار آموزش عشایری

هدف این مقاله، تحلیل نقش محوری مشارکت جامعه محلی و سازمان های مردم نهاد در تحقق توسعه پایدار آموزش عشایری است. آموزش در جوامع عشایری، به دلیل سبک زندگی کوچ نشینی و پراکندگی جغرافیایی، با چالش های منحصربه فردی مواجه است که نظام های متمرکز آموزشی به تنهایی قادر به حل آن نیستند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مبانی نظری توسعه پایدار و سرمایه اجتماعی استدلال می کند که تلفیق دانش بومی عشایر با نظام آموزشی رسمی، از طریق مشارکت فعال جامعه محلی و نهادهای غیردولتی، کلید دستیابی به آموزشی منعطف، مرتبط و ماندگار است. یافته ها نشان می دهد که این مشارکت می تواند در ابعاد طراحی برنامه درسی، تامین منابع انسانی، ایجاد زیرساخت های انعطاف پذیر و پیوند آموزش با معیشت پایدار موثر واقع شود. نتیجه کلی مقاله تاکید بر این است که حکمرانی مشارکتی آموزش، نه تنها دسترسی و کیفیت را افزایش می دهد، بلکه آموزش را به ابزاری برای تحقق ابعاد گسترده تر توسعه پایدار در جوامع عشایری تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش عشایری ، توسعه پایدار ، مشارکت جامعه محلی ، سازمان های مردم نهاد (NGO) ، سرمایه اجتماعی ، دانش بومی ، برنامه درسی انعطاف پذیر