نقش بازی های آموزشی در یادگیری دانش آموزان

بازی های آموزشی به عنوان یک پارادایم نوین در فرآیند یاددهی-یادگیری، از مرزهای سنتی آموزش فراتر رفته و با بهره گیری از اصول ذاتی جذابیت، تعامل و بازخورد فوری، محیط های یادگیری عمیق و معناداری را فراهم می آورند. این رویکرد به ویژه در مواجهه با چالش های مربوط به کاهش انگیزه درونی دانش آموزان در محتوای درسی انتزاعی و خشک، کارایی چشمگیری از خود نشان داده است. سازوکار اصلی بازی محوری در آموزش، نه تنها بر افزایش سطح مشارکت فعال تمرکز دارد، بلکه با ایجاد یک بستر امن برای آزمون و خطا، فرآیند ساخت دانش و تثبیت مفاهیم را تسهیل می بخشد. پژوهش های متعدد در سال های اخیر، به خصوص پس از تحولات دیجیتال، بر نقش حیاتی مولفه هایی نظیر چالش، کنترل ادراک شده توسط فراگیر، و امکان شکست های مجاز درونی سازی یادگیری تاکید کرده اند. این مدل ها نشان می دهند که وقتی فراگیران درگیر یک سیستم مبتنی بر بازی می شوند، سطوح بالاتری از تمرکز پایدار و توجه مستمر را بروز می دهند که مستقیما با بهبود عملکرد شناختی و حفظ اطلاعات بلندمدت مرتبط است. علاوه بر جنبه های شناختی، بازی های آموزشی به طور قابل توجهی بر ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان تاثیر می گذارند؛ از طریق مکانیسم هایی نظیر رقابت دوستانه، همکاری برای دستیابی به اهداف گروهی و توسعه مهارت های حل مسئله در شرایط پویا، فرصت هایی برای رشد هوش هیجانی و مهارت های بین فردی فراهم می شود که در محیط های کلاسیک کمتر قابل دسترسی هستند. این پژوهش به دنبال واکاوی و دسته بندی مولفه های اصلی موفقیت بازی های آموزشی در زمینه های مختلف علمی است تا بتواند چارچوبی منسجم برای ادغام موفقیت آمیز این ابزارها در برنامه های درسی رسمی ارائه دهد. تمرکز ویژه ای بر تمایز بین استفاده از بازی های صرفا تفریحی و بازی های دارای اهداف آموزشی صریح، و نیز بررسی نحوه تاثیرگذاری بازخورد ساختاریافته در چارچوب بازی بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان خواهد بود. این بررسی تلاش دارد تا با ارائه شواهد تجربی و نظری، نقش بنیادین بازی ها را در ایجاد محیطی یادگیری پویا، انگیزه بخش و موثر برای نسل های آتی محقق سازد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: بازی محوری ، یادگیری عمیق ، انگیزش درونی ، مهارت های نرم ، طراحی آموزشی.