یادگیری مادام العمر؛ رسالت جدید آموزش وپرورش

یادگیری مادام العمر به عنوان محور اصلی تحول آموزشی در عصر اقتصاد دانش بنیان و فناوری های نوین مطرح است. هدف این پژوهش، بررسی راه های گسترش یادگیری فراتر از محیط های رسمی و هم سو کردن سیاست های ملی، نهادهای آموزشی و بازار کار برای ایجاد فرصت های یادگیری مستمر است. با اتکا به نظریه های یادگیری فعال، ساختارگرایی اجتماعی و ارتباط گرایی، این مطالعه نشان می دهد که یادگیری پایدار نیازمند فعالیت های مشارکتی، حل مسئله و بازخورد مداوم است. فناوری دیجیتال در صورت به کارگیری هوشمندانه در قالب یادگیری ترکیبی می تواند عمق یادگیری را افزایش دهد؛ در غیر این صورت به عاملی برای پرت حواسی و سطحی نگری تبدیل می شود. همچنین، سواد مجازی و بازخورد سازنده به عنوان مولفه های کلیدی در تقویت خودکارآمدی و خودتنظیمی یادگیرندگان نقش ایفا می کنند. در نهایت، تحقق یادگیری مادام العمر مستلزم سیاست گذاری یکپارچه، دسترسی عادلانه به فناوری و طراحی برنامه های آموزشی انعطاف پذیر است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مادام العمر ، یادگیری فعال ، یادگیری ترکیبی ، سواد مجازی