مدرسه گریزی دانش آموزان؛ علل و راهکارها

این مطالعه به تحلیل پدیده مدرسه گریزی و بی انگیزگی دانش آموزان در حضور فعال در مدرسه می پردازد و دو عامل کلیدی، شیوه های تدریس و فضای مجازی را محور اصلی می سازد. هدف پژوهش توضیح چرایی و ابعاد این پدیده در دوره های تحصیلی به ویژه متوسطه است تا زمینه های عملی برای تغییر فراهم آید. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی کیفی است و داده ها از طریق مرور منابع داخلی و خارجی و اسناد سیاستی جمع آوری و تحلیل می شوند. یافته های اصلی نشان می دهد که شیوه های تدریس فعال مانند گروه های هم سنی، پروژه محور و بازخورد تکوینی می توانند مشارکت و انگیزه درونی را تقویت کنند و رفتارهای انفعالی را کاهش دهند. فضای دیجیتال نیز فرصت ها و تهدیدهایی برای عمق یادگیری ایجاد می کند؛ با طراحی یادگیری ترکیبی که تعادل بین حضور فیزیکی و فعالیت های آنلاین را حفظ کند، می توان به بهبود دسترسی به منابع و تقویت تفکر نقاد دست یافت. نتیجه، ارائه راهکارهایی سیاستی و آموزشی برای تبدیل یادگیری از حالت غیر فعال به حالت مشارکتی و خودراهبر است. این تغییرات سرمایه اجتماعی مدرسه را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، انگیزش ، تعامل ، فناوری