تربیت دانش آموز تاب آور در مدارس ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تبیین اهمیت و ضرورت تربیت دانش آموز تاب آور در مدارس ابتدایی و بررسی نقش مدرسه در پرورش این ویژگی بنیادین انجام شد. نظام های آموزشی سنتی با تمرکز اصلی بر محتوای شناختی و ارزشیابی نمره محور، از تقویت ابعاد روان شناختی و مهارت های مقابله ای کودکان غفلت کرده اند. این غفلت در حالی است که تاب آوری، به عنوان توانایی سازگاری مثبت و بازگشت به تعادل پس از مواجهه با فشارها و ناکامی ها برای سلامت روان، پیشرفت تحصیلی و سازگاری اجتماعی کودکان ابتدایی حیاتی است. این مطالعه بنیادی، با روش توصیفی–تحلیلی و گردآوری داده ها به صورت اسنادی و کتابخانه ای (تحلیل محتوای کیفی منابع معتبر) انجام شده است. یافته ها نشان داد که تاب آوری پدیده ای چندبعدی است که در تعامل میان ویژگی های فردی و کیفیت محیط مدرسه شکل می گیرد. مدرسه با ایجاد فضای امن، روابط حمایتی و فرصت های مشارکت معنادار، نقشی تعیین کننده دارد (همچنین، نقش کلیدی معلم در ارائه بازخورد سازنده و حمایت هیجانی، و اهمیت آموزش مهارت های اجتماعی و هیجانی به عنوان زیرساخت تاب آوری برجسته شد. دانش آموزان تاب آور، ناکامی تحصیلی را به عنوان فرصتی برای یادگیری می پذیرند. نتیجه گیری این است که تربیت تاب آوری یک ضرورت تربیتی و یک راهبرد بلندمدت برای پیشگیری از آسیب های روانی آینده است و نیازمند دگرگونی پارادایمی در مدارس به سمت رویکردی انسان محور و حمایتی است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، مدارس ابتدایی ، مهارت های هیجانی ، نقش معلم