راهکارهای یادگیری عمیق در عصر توجه سطحی

در دنیای معاصر، گسترش فناوری های دیجیتال و رسانه های اجتماعی موجب دگرگونی الگوهای توجه و یادگیری شده و شرایطی را پدید آورده است که از آن به عنوان «عصر توجه سطحی» یاد می شود. در چنین فضایی، یادگیرندگان به طور مداوم در معرض حجم بالایی از اطلاعات پراکنده، محرک های سریع و چندوظیفگی شناختی قرار دارند که این امر تمرکز پایدار، تفکر تاملی و پردازش عمیق اطلاعات را با چالش مواجه می سازد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل مفهومی این وضعیت و تبیین راهکارهای تقویت یادگیری عمیق در بستر توجه پراکنده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی کیفی مبانی نظری و مطالعات پیشین داخلی و خارجی است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری عمیق در عصر دیجیتال بیش از هر چیز وابسته به تقویت خودتنظیمی یادگیری، طراحی آموزشی هم تراز با اهداف شناختی سطح بالا، و ترویج تفکر تاملی و مدیریت آگاهانه توجه است. همچنین نتایج حاکی از آن است که فناوری به خودی خود مانع یادگیری عمیق نیست، بلکه نحوه استفاده از آن و فقدان راهبردهای شناختی مناسب، عامل اصلی سطحی شدن یادگیری به شمار می آید. بر این اساس، بازاندیشی در الگوهای آموزشی و توجه به ابعاد شناختی و انسانی یادگیری، ضرورتی اجتناب ناپذیر در نظام های آموزشی معاصر محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، توجه سطحی ، خودتنظیمی یادگیری ، آموزش دیجیتال