نقش آموزش های دینی و قرآنی در تربیت اعتقادی، اخلاقی و عبادی دانش آموزان

قرآن، پیام روشن الهی است که همه را به راستی و رستگاری دعوت می کند. از صدر اسلام تاکنون، آموزش این پیام روشن و جاودانه الهی از مهمترین اهداف تعلیم و تربیت در میان مسلمانان بوده است. در کشور ما نیز به اقتضای جایگاه خاص دین اسلام در فرهنگ مردم ایران و جایگاه ویژه قرآن در اعتقادات دینی، آموزش قرآن باید مورد توجه خاص همگان باشد تا شرایط لازم برای تحقق اهداف این درس فراهم شود. از این رو درس قرآن در بین دروس مختلف دوره های تحصیلی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف از آموزش های قرآنی مدرسه ای تربیت اعتقادی، اخلاقی و عبادی دانش آموزان است و برای تحقق این هدف، کوشش های فراوانی مبذول می شود اما باید دانست که یادگیری ها و تجاربی که دانش آموزان در نظام آموزشی کسب می کنند محدود به برنامه درسی آشکار نیست و عوامل دیگری نیز در کنار برنامه های درسی رسمی وجود دارد که گاه به نحو گسترده تر، پایدارتر و نافذتر بر شکل گیری تجارب، انتقال افکار، نگرش ها، ارزش ها و اعمال و رفتار دانش آموزان تاثیرمی گذارند. چنین تجاربی را که در طی تحصیل آموخته و درک می شود و جزء برنامه درسی از قبل تعیین شده نمی باشد، برنامه درسی پنهان یا پیامدهای قصد نشده می نامند که واجد آثار مثبت و منفی فراوانی بر روی دانش آموزان است. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی نقش آموزش های دینی و قرآنی در تربیت اعتقادی، اخلاقی و عبادی دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش قرآن ، تربیت اسلامی ، ارزش های دینی ، برنامه درس قرآن